​

​

Að vera dugleg

Ég er fædd og uppalin í Hveragerði, elst þriggja systra. Barnæskan var full af lífi, frelsi og útiveru. Ég lærði þó snemma að lífið krafðist vinnu og dugnaðar.

Foreldrar mínir ráku lítið iðnaðarfyrirtæki og við hjálpuðumst öll að þegar mest var að gera. Smám saman fór virði mitt að felast í því að vera dugleg – í skólanum, við að gæta systra minna, í vinnu hjá foreldrum mínum og í gróðurhúsunum hjá ömmu og afa.

Innra með mér bjó stelpa sem hélt sig stundum til hlés en þráði að tilheyra og vera séð. Ég tók þátt í öllu sem ég gat – íþróttum, tónlist og félagslífi – og lét fátt fram hjá mér fara.

Að flýta sér að verða fullorðin

Unglingsárin einkenndust af mikilli uppreisn. Ég vildi fara mínar eigin leiðir og ekki láta segja mér hvað ég ætti eða mætti gera.

Ég flýtti mér að verða fullorðin og fór, ein úr mínum árgangi, í Menntaskólann á Akureyri. Sá vetur var lærdómsríkur en erfiður. Ég var virk í félagslífinu en námið sat á hakanum. Ég féll en lauk síðar stúdentsprófi frá FSU á Selfossi.

Fullorðinslífið hófst af krafti. Ég varð ung móðir og lífið tók snemma á sig mikla ábyrgð. Dagarnir snerust um vinnu, félagslíf, félagsstörf, rekstur garðyrkjustöðvar, nám í lyfjatækni og ört stækkandi fjölskyldu.

Þegar ég týndi sjálfri mér

Ég og barnsfaðir minn keyptum garðyrkjustöðina af ömmu og afa. Reksturinn var þungur og við lögðum alla okkar orku í að halda ótal boltum á lofti.

Ég vann hörðum höndum að því að standa mig og tók ábyrgð á verkefnum sem voru ekki mínir innstu draumar. Einhvers staðar á þeirri leið týndi ég sjálfri mér.

Ég fann að garðyrkjan var ekki minn draumur en kunni ekki að segja það. Mér fannst ég vera að svíkjast undan og bregðast þeirri sýn sem lagt hafði verið af stað með. Þetta átti sinn þátt í því að við hjónin fjarlægðumst hvort annað og að lokum skildu leiðir okkar.

Hugrekkið til að standa með sjálfri mér

Þegar hjónabandinu lauk varð mikil innri vakning. Ég hætti smám saman að setja sjálfri mér skorður og fór að leyfa mér að láta draumana rætast.

Einn þeirra var að fara í háskólanám. Ég var 33 ára, einstæð þriggja drengja móðir, þegar ég skráði mig í nám á Bifröst. Það var stór og krefjandi ákvörðun en um leið ótrúlega sjálfseflandi. Hún kenndi mér mikilvægi þess að standa með sjálfri mér.

Eftir námið kynntist ég seinni manninum mínum og fjölskyldan stækkaði þegar hann og dóttir hans bættust í hópinn.

Ævintýri handan hafsins

Lífið tók nýja og spennandi stefnu þegar við fluttum fyrst til Nýja-Sjálands og síðar til Kenía vegna vinnu. Þessi fimm ár erlendis voru mikið ævintýri og ómetanleg reynsla.

Vinnan var engu að síður áfram í aðalhlutverki. Hún var krefjandi og gat tekið verulega á. Gamla mynstrið endurtók sig – endalaus verkefni, mikil ábyrgð og stöðug keyrsla.

Ég upplifði bæði hæðir og lægðir; allt frá því að skipuleggja dásamlegar upplifanir fyrir gesti okkar yfir í erfiðar tilfinningar og höfnun þegar starfshlutverk mitt í Kenía breyttist.

Þegar líkaminn tók í taumana

Heimkoman til Íslands reyndist erfiðari en ég hafði búist við. Smám saman hrundi líðan mín, heilsan og sjálfstraustið – og ég missti fótfestuna á starfsvettvangi.

Taugakerfið var í molum og lífsgleðin horfin. Ég áttaði mig á því að ég hafði týnt sjálfri mér í óöryggi og lágu sjálfsmati. Ég var komin á þann stað að ég þekkti sjálfa mig varla lengur.

Kulnunin tók yfir – líkamlega, andlega og tilfinningalega. Lífsgleðin dofnaði og eftir stóð þreyta og tómleiki.

Leiðin aftur heim

Með aðstoð VIRK og mikilli sjálfsvinnu í Þinni persónulegu umbreytingu hófst heilunarferlið.

Það varð vendipunkturinn.

Ég lærði að hlusta, finna og leyfa mér einfaldlega að vera. Ég lærði að sleppa tökunum á því sem ég hélt að ég ætti að vera – og fór að uppgötva hver ég raunverulega er.

Þessi vegferð leiddi mig á nýjan stað. Ég tók ákvörðun um að skipta algjörlega um starfsvettvang og treysta flæðinu. Við hjónin höfðum vaxið í sundur og skildum, en lífið hélt áfram og nýjar dyr opnuðust.

Líf Ómur verður að veruleika

Ég leyfði lífinu að leiða mig áfram og fyrirtækið mitt, Líf Ómur, varð að veruleika.

Ég hef fundið ástríðuna mína og fylgi nú hjartanu með trausti og hugrekki.
Ég hef lært að það er alltaf hægt að byrja upp á nýtt – svo lengi sem við höfum hugrekki til að hlusta á okkur sjálf og leyfum hjartanu að ráða för.

​

Í dag starfa ég af ástríðu við að styðja aðra á sinni heilsuvegferð, með hlýju, virðingu og dýpri skilningi en ég hafði áður.

Ég veit hvernig það er að týna sjálfri sér – og ég þekki leiðina heim.